سرم را به شانه ی آفتاب می چسبانم

   و عطر سیب های باغ همسایه را

   از تار و پود زندگی ام عبور می دهم

   چاره چیست؟؟؟

   شاید با قطره قطره نفس هایم

   بتوان در دل کویر

   باغی سیب دید

    و زمین پر از دیوار  است

    خانه ی من بی پنجره است

   شب های تاریک و بارانی

   پنجره آسمان به من می خندد

   و دیوارهای خانه

   در جستجوی کبریتی برای زندگی ام

چه بال زدن سنجاقکی که گلی بر شانه ات می گذارد

و چه طوفانی که باغچه لطیف شب بوهای تو را نابود کند

اشک ها از قلب ها می آیند

و به چشم ها می روند

قلب من تاول زده است

چشم هایم میسوزد...

   می روم و نمی رود از سر من هوای تو

   قلبت تپنده تر است

   من که سکوت می کنم

   قلبم در چشم هایم می تپد

  چه بگویم که تو زودتر از من به خواب رفته ای

  و سکوتت آرامش شبهای مرا پر از درد می کند

  صبورانه با من سخن بگو...

بی جواب از کنارم گذشت

می خندند و می گریند با من

شب زنده داری می کنند با من

می میرند و زنده می شوند با من

  تا راز فرشته بودنت را بگوید

  به اشک نشستم

  که همه اسرار تو را می دانند

  ولی من فقط دوستت دارم

  خورشید را دوباره رنگ می زنم

  شاید در میانه ی آسمان

  تو را بهتر ببینم!!!

  هر سه عاشقیم

  آن یکی که سکوت می کند

  نجوایش بذرهای عشق را

  بر زمین می افشاند

  و ما که ناله سر می دهیم

  خوشه های مهر را

  درو خواهیم کرد

   تو را دیدم

   نگاه سبزت

   کویر دلم را سرسبز کرد

  هر نیمه شب

  در دستهای فرشتگان

  یک گل سرخ پژمرده می شود

  تا من در سکوت دلم

  در ابهام یک درد بمانم

  و دعا کنم

  ای کاش من هم معصوم بودم

  به سرزمین گل های سرخ می روم

  پروانه ای بر دستهایم  می نشیند

  لبخند می زنم

  اشک می ریزم

  هنوز شعر گفتن دشوار است

  از تو می پرسم

  دستهایم کو؟؟؟

  حالا دیگر از تو گفتن

  دشوار شده است

  به دشواری دل نبستن

  و بیزاری از بهاری که

  تو را به سفری سبز فرستاده است

 من به دشت آسمان می روم

 تا روی سبزینه هایش

 سرخ ترین گل سرخ را پرپر کنم

 و حیران از گم شدنم

 باز هم دیر می رسم

 اگرچه ارغوانی نبود

 ولی از دنیا قول می گیرم

 امروز و فردایم را آفتابی کند

این برای جدایی نیست

برای نیاز هم نیست

برای رهایی ست

فراموشش نکن

دلی بی تاب می خواهد

از من نگیر

تنهاترین گلبرگ گل های عاشق را

که بدانم تو بیدارهستی

در تو زندگی کرده ام تا ما شدن

حالا که می روم تنها نمی شوی

ساعت هنوزهم  دیروز را  نشان می دهد

نشان می دهد نه تو را

او که چشمانش از تو خیس تر است

و لبش می خندد

بهار را لمس می کنم

سرشار از خواب گل سرخ ها

چگونه مرا خواب می کنی؟؟؟

من لبریز از عطر فرشته ای هستم

 که مرا به نام می خواند

 کمی از زندگی را گریه می کنم

اشک هایم را پاک کن

فردا چیزی ندارم

جز ردپای اشکهایم بر امروز

و چشم هایم

چه بی تابی می کند

تا همه سال هایم را بشویم

.قصه ها را آرام آغاز می کند...

.و در آسمان زیبایش واژه ها را به رقص در می آورد

 و بر سر و روی ما رها می سازد..

.همه چیز از آن اوست...آسمان،زمین،خاک و باران...

فقط خدا کند که خداوند ما را آفتابی کند

 تا بتوانیم در برابر قدرت او روشن بمانیم

و بالاتر از آسمان او

 با طلوع و غروب خورشیدش بجوشیم و بروییم

و دستهایمان برای چیدن لبخند آفتاب و بارانش

 هر روز از نو سبز شود

تا آینه نام تو را بر دلم پاک کند

همیشه وقت به انتها رسیدن

همه چیز صفر می شود

باران بر دیوار آنها اشک می ریزد

تا همه باور کنند

عشق پیچکی ست که دیوار نمی شناسد

 در بامدادهای سرد

در سپیده های بارانی

اجاق گرمی

 برای گلهای زیبا می سازد

تا قلب باغچه

زیر بارش هر اندوهی

 گرم بماند